week 5: zaterdag 1 februari 2025
Precies om zeven uur in de morgen word ik wakker. Ik heb goed geslapen en ben, ondanks ik niet in mijn eigen bed slaap, niet een keer vannacht wakker geworden. Ik schiet in mijn kleren en loop de trap af naar beneden. Als ik de deur naar de woonkamer opendoe, word ik enthousiast begroet door Dolly & Dunya. Mijn ouders zijn druk in de weer met de laatste loodjes voor hun vakantie en ik zet een mok koffie in de keuken. Mijn moeder laat aan mij nog even laten zien waar de ingrediënten voor de broodjes hamburger (Kevin, een vriend van mij en is ook de tuinman van mijn ouders, komt vandaag in de tuin werken) die ik vandaag voor Kevin moet bakken. Ook vertelt ze dat de bollen die hij moet planten klaarliggen in de bijkeuken en laat ze mij zien in welk perkje ze geplant moeten worden. Als het mij duidelijk is, is het tijd om afscheid te nemen. Na een paar stevige knuffels rijdt de camper de oprit af en verdwijnt uit het zicht. Ik loop naar binnen om daarna met Dolly & Dunya te lopen. Bij thuiskomst geef ik ze te eten en hun medicatie.
Het is tegen achten en ik zet nog maar eens een mok koffie. Ik hink op twee gedachten: eigenlijk moet ik nu naar mijn appartement om Saar te verzorgen en mijn spullen te verhuizen, maar rond half negen komt Kevin. Te weinig tijd, dus Saar moet even wachten. Wat ik wel kan doen is de auto alvast langs de kant van de weg zetten, dan kan ik straks makkelijk weg en heeft Kevin alle ruimte. De mist is nog niet opgetrokken als ik buiten kom. Sterker nog, het lijkt wel erger geworden. Wordt het dan weer zo’n grauwe mistige dag als de afgelopen tijd, vraag ik mij af. Het heeft vannacht in elk geval gevroren, want ik moet de ruiten krabben. Als ik weer zicht heb parkeer ik de auto langs de kant van de weg. Kevin is laat, want om tien over half negen is hij er nog niet, om tien voor negen ook niet en om tien over negen is er nog steeds geen spoor van Kevin te bekennen. Ik stuur hem een appje want misschien is hij het vergeten. Hij appt binnen een minuut terug dat hij er met twee minuten is. En ja hoor, enkele minuten later komt hij de oprit oprijden. Tijdens het koffiedrinken komt Kevin met een verklaring: hij moet zijn auto openen met de sleutel in het slot (zijn afstandsbediening is stuk) en doordat het gevroren had, was het slot bevroren en kreeg hij zijn autodeur niet open.
Kevin zou met een collega komen, maar hij komt alleen; zijn collega heeft last van zijn rug en moet noodgedwongen rust houden. Ik laat hem binnen en we drinken koffie, ieder twee mokken, terwijl we over van alles en nog wat praten. Zodra de koffie op is, gaan we aan de slag. Ik ga naar mijn appartement om onder andere Saar eten te geven en de kattenbak te verschonen, terwijl Kevin aan het werk gaat in de tuin. Saar is door de situatie van slag, zonder baasje en zonder Joppe, en is een beetje schuw als ik binnenkom. Zodra ik haar brokjes in haar bakje doe, ontdooit ze een beetje en geeft ze kopjes tegen mijn been. Ik werk het lijstje met wat ik moet doen af, waaronder het verschonen van de kattenbakken, het uitruimen van de vaatwasser en stofzuigen. Ook pak ik de kleren en spullen in die ik mee wil nemen, evenals de vuile was waar ik niet aan toe was gekomen, en neem die mee naar het huis van mijn ouders.
.
Kevin is bij thuiskomst hard aan het werk in de tuin. Ik stoor hem niet en laad de spullen uit en breng ze naar binnen. Dan is het weer tijd om te gaan wandelen met Dolly & Dunya. Dolly, hart- en artrosepatiënt van bijna veertien, loopt als herboren, als een kievit. Het is nu Dunya, dametje van bijna tien, die wat moeilijk loopt. Het lijkt wel of ze niet volop steunt op haar linker achterpoot. Ik onderzoek haar achterpootje; misschien zit er iets tussen de tenen. Maar ik kan zo een-twee-drie niets vinden en besluit haar loopgedrag in de gaten te houden. Vanwege de hoge leeftijd van de dametjes lopen we niet een heel groot rondje en zijn we na een minuut of twintig weer terug. Thuis ga ik de lunch (broodjes hamburger) voorbereiden en vraag aan Kevin hoeveel broodjes hamburger hij wil. Twee is ruim voldoende, zegt hij. De lat voor de broodjes hamburger ligt, mede door mijn vader (die ze normaal gesproken voor Kevin maakt) hoog. Ik laat mij er niet door afleiden en bak vier hamburgers en wat gesneden uien in een pan. Na tien minuten ben ik klaar en roep ik Kevin, we eten de broodjes en, godzijdank, hij keurt ze goed… Na de lunch gaat Kevin weer aan het werk, ik ruim de meegenomen spullen op en stap onder een douche.
Na het douchen schrijf ik wat (het is misschien eentonig aan het worden, maar momenteel schrijf ik elk vrij moment van de dagen). Om vier uur zet ik de televisie aan en kijk ik de wedstrijd AFC Bournemouth tegen het Liverpool, onder andere met Arne Slot. Slot doet het als coach van Liverpool geweldig; het is leuk om naar te kijken en ze zijn ook koploper (de coach van Ajax kan daar veel van leren…) Als ik kan, kijk ik de wedstrijden van Liverpool, maar ik blijf er niet voor thuis. Tegen half vijf is Kevin klaar met werken; we drinken nog een biertje terwijl we naar de wedstrijd kijken. Als hij, zo tegen de rust (het is dan 1-0 voor Liverpool), naar huis gaat, spreken we af elkaar snek een keer te ontmoeten. Ik kijk de wedstrijd af (het wordt uiteindelijk 2-0), trek ik een fles witte wijn open en ga koken. Als ik klaar ben met eten, is de deadline van het publiceren van de dag uit mijn dagboek al ruimschoots overschreden. Als een gek werk ik mijn dagboek bij en zet dag 8 online. De rest van de avond bel ik met twee van mijn drie zussen over de aankomende vakantie in Portugal, kijk ik televisie en drink ik witte wijn. Tegen tienen doe ik de honden even naar buiten in de tuin en ga rond half twaalf naar bed.
