week 5: vrijdag 31 januari 2025
Eindelijk! De laatste dag van de maand januari is aangebroken! Ik mag januari niet. Niet alleen duren de donkere dagen voor mij veel te lang, het voelt ook alsof de maand langer is. Echt. Halverwege januari voelt het voor mij alsof het begin maart is, en dat ik weer een deadline van het #ndmvdrvg-project niet heb gehaald. Het is zo’n deprimerende maand dat ik er een hekel aan heb. Kun je je het voorstellen? Och, ik heb zo’n hekel aan de maand januari, het is bijna haat. Ik haat januari zo erg dat ik een boost lichttherapienodig heb om deze maand te overleven. Maar vandaag gloort er licht aan het eind van de tunnel: morgen is het 1 februari. Yes! Ik kan niet wachten, maar eerst nog de vrijdag, de laatste dag van januari.
Ik ben deze morgen al vroeg wakker en ik heb redelijk tot goed geslapen. Niet veel wakker gelegen, althans ik kan het mij niet herinneren. Het is niet zozeer dat ik niet mijn bed uit kan komen, maar ik besluit gewoon nog even te blijven liggen. Het is nog vroeg, over tien minuten gaat de wekker pas. Ik check mijn telefoon en zie niets bijzonders of noemenswaardig voor dit dagboek. Ik klap mijn laptop open (die tegenwoordig in plaats van een goed boek op mijn nachtkastje ligt) en schrijf een paar alinea’s. Saar hoort dat ik wakker ben en komt mijn slaapkamer binnen getrippeld, springt op mijn bed en komt mij kopjes geven. Net zo lang tot ik haar hint begrijp dat ik haar voerbakje moet vullen met kattenbrokjes. Door haar kopjes komt van schrijven even niets terecht. De aanhouder wint en net op het moment dat ik mijn bed uit wil stappen, gaat langzaam de lamp van mijn wekkerradio aan. Ik loop naar de woonkamer om het haar voerbakje te vullen. Daarna stop ik onder de douche, kleed ik mij aan en ga met Joppe lopen. Een trouwe lezer kent het vervolg: bij thuiskomst geef ik hem te eten en zet ik een mok koffie.
Ik moet eigenlijk voorbereidingen treffen voor een volksverhuizing (ik ga twee weken op de Dolly & Dunya, de honden, van mijn ouders passen terwijl zij op vakantie zijn), maar in plaats daarvan klap ik mijn laptop open en schrijf ik aan het #ndmvdrvg-project. Deel II C (ik weet, het is codetaal voor een leek, maar het wordt duidelijk als het straks af is) is bijna klaar en eigenlijk wil ik het het liefst zo snel mogelijk afronden (het moest eigenlijk een maand geleden al af zijn) als het lukt. Veel tijd om aan deel II C te werken heb ik niet. Over anderhalf uur komt mijn vader om met mij Joppe naar zijn vakantieadres te brengen. Ik ben nog geen half uur aan het schrijven of de plannen veranderen alweer. Mijn vader appt: of ik Joppe alleen kan wegbrengen. De auto (ik heb zelf geen auto), kan ik rond elf uur bij hem thuis ophalen. Ik app terug dat het geen probleem is en schrijf verder aan het project. Ondanks de gewijzigde plannen (waardoor ik minder tijd heb om te schrijven) gaat het schrijven voor de derde opeenvolgende dag lekker (dat is overigens geen record, dat staat op acht dagen). Ik zet nog snel even een mok koffie en als ik deze op is, is het tijd om de auto op te halen en fiets ik richting het huis van mijn ouders.
Als ik Joppe weggebracht heb, rijd ik naar het huis van mijn ouders en drink daar met mijn vader een kop koffie (mijn moeder is boodschappen doen en dus niet thuis), we kletsen gezellig (we wisselen beleefdheden en praten wat over de aankomende vakantie). Samen met mijn broer, zijn vrouw en mijn ouders, ga ik buiten de deur lunchen bij ‘Paviljoen Nijstad, een eetgelegenheid aan een recreatieplas net buiten het drop). Het is een soort afscheidslunch omdat mijn ouders met vakantie gaan. Als mijn moeder thuiskomt, gaan mijn vader en ik Dolly & Dunya uitlaten en daarna rijden we naar Paviljoen Nijstad. Mijn broer en zijn vrouw zijn verlaat (een van hun kinderen moest ziek van school worden gehaald en hebben ze nu meegenomen). Het is gezellig en het eten is goed. Binnen anderhalf uur zijn we uit geluncht en nemen mijn ouders (tijdelijk) afscheid van mijn broer, schoonzus en neefje. Ik neem bewust geen afscheid van ze want ik ga zo werken bij mijn broer.
Veel zin heb ik niet, maar toch meld ik mij iets na drieën in de tot werkruimte omgebouwde garage van mijn broer. Ik hoef gelukkig niet veel te doen. Veel naast hem zitten en stoeien met de btw-aangifte. Om half zes zijn we klaar en ga ik richting het huis van mijn ouders. Mijn ouders vertrekken morgenochtend vroeg met hun camper richting Portugal. Als ik bij hun huis kom zijn ze niet thuis (ze zijn naar een tentoonstelling en zijn rond negen uur weer thuis). Ik eet een kop soep en leg de laatste hand aan de dag die gepubliceerd moet worden. Ik ben weer te laat. Ik moet misschien een andere tijd kiezen dan uiterlijk zes uur (zes uur is wellicht te vroeg. Aan het begin van de week red ik die deadline (uiterlijk zes uur) wel, maar omdat ik aan het eind van de week tot laat in de middag bij mijn broer werk, lukt dit niet. Acht uur is een betere deadline, alleen heeft Neerlands korts lopende soap wel stevige concurrentie van Neerlands langstlopende soap. Ik ga er de komende tijd mijn hoofd over breken, wordt ongetwijfeld vervolgd.
Ik lig op de bank televisie te kijken als mijn ouders thuiskomen. Terwijl ik voor pampus lig na een enerverende week, pakken mijn ouders de laatste spullen in voor hun reis naar Portugal. Als ze klaar zijn spreken we alles nog even door en krijg ik de laatste instructies over het reilen en zeilen tijdens hun afwezigheid. Als we klaar zijn kijken we gezamenlijk televisie naar het programma ‘Renze’ waarin onder ander oud-presentator Henny Huisman zit. Henny is nauwelijks ouder geworden, en is de presentator geweest van een van de eerste talentenjachten op nationale televisie (de soundmixshow, begin jaren 90) Anekdotes worden opgehaald (telefoonlijnen lagen plat bij het stemmen, gemiddeld 7 miljoen kijkers et cetera) en er zijn oud-deelnemers die live komen zingen. Na het programma ga ik slapen. Ik moet morgen vroeg op, dan moet ik verhuizen…
