week 5: donderdag 30 januari 2025
Mijn dagboek is nu precies een week oud. Ik ben zeven dagen onderweg, en ik moet toegeven: het is minder vermoeiend en tijdrovend dan ik had gedacht. Een bijkomend voordeel is bovendien dat ik elke dag, meerdere keren op de dag, schrijf. Niet alleen aan mijn dagboek, maar ook aan wat ik het, #ndmvdrvg-project noem (ik zal heus nog wel een keer in dit dagboek optekenen wat voor project het is). Werken aan dat project is belangrijk, want ik wil het dit jaar afronden. Dat wordt namelijk hoog tijd. Als er al een nadeel aan dit dagboek zit, is dat ik het online publiceer en ik ervan overtuigd ben (zeker tijdens het schrijfproces) dat niemand het leest. Dat is een misvatting en zorgt voor hilarische, verbazingwekkende situaties (bijvoorbeeld dat iemand mij aanspreekt op iets dat ik (kennelijk) heb opgeschreven en dat ik dan denk: huh, hoe weet jij dat nou weer? O ja, je hebt mijn dagboek gelezen). Maar als dat het enige nadeel is, dan neem ik dat voor lief.
Ik slaap de laatste tijd onregelmatig. Soms word ik een of meerdere keren per nacht wakker, en soms slaap ik goed door. Door de dag heen ben ik niet moe, en wat ook opvalt, is dat ik vroeg wakker word: meestal iets voordat mijn wekker gaat, tussen zeven en half acht. Ik blijf meestal nog even liggen, en waar ik voorheen mijn Tinderprofiel en socials checkte, kijk ik nu op mijn telefoon voor het (wereld)nieuws en schrijf ik wat. Zo verneem ik het nieuws dat in Washington, DC een botsing heeft plaatsgevonden tussen een vliegtuig een helikopter, en dat president Trump daar iets van vindt. Ach ja Trump…Saar komt iedere morgen als ik wakker word, even langs om bij mij te kijken. Rond een uur of acht stap ik uit bed, en geef ik haar te eten en stap ik onder de douche om vervolgens mijn kleren aan te trekken en met Joppe een ochtendwandeling te maken. Bij thuiskomst geef ik hem ook vandaag te eten, maar ik zet vandaag geen mok koffie.
Het is vandaag donderdag en donderdags ga ik altijd in de ochtend koffie drinken in het Huis van de buurt (in het Huis van de buurt zit de herstelruimte van de ggz) en om de vergadering van de klankbordgroep (de klankbordgroep is een groep die de nieuwsbrief maakt en gezellige avonden organiseert voor cliënten van de ggz) bij te wonen. Het Huis in de buurt is een laagdrempelige manier om eenzaamheid tegen te gaan en om je sociale netwerk te vergroten. Ik vind het fijn dat het er is. Soms doe ik actief aan het gesprek mee, maar een andere keer ben ik stil, volg het gesprek en drink ik een paar koppen koffie. Het Huis van de buurt is ook een soort Las Vegas: what happens in Vegas, stays in Vegas (dat geldt ook voor het Huis van de buurt en daarom zul je van mij niets horen of lezen over wat er daar allemaal afspeelt). Tijdens de vergadering van de klankbordgroep bespreken we wat er allemaal in de nieuwe nieuwsbrief moet komen en verdelen we de taken. Ik maak weer het interview (dit keer met een psychiater in opleiding die bij het team stageloopt). Daarnaast maak ik het verslag van de dag dat het 1-jarige jubileum van de herstelruimte in het Huis van de buurt wordt gevierd.
Er wordt ook nog een mededeling gedeeld: door diverse omstandigheden is er de aankomende twee weken geen vergadering. Na de vergadering is er een lunch in het Huis van de buurt, die ik oversla omdat ik Joppe moet uitlaten. Daarna kom ik nog even terug om in het Huis van de buurt te schrijven aan het dagboek en het #ndmvdrvg-project. Rond kwart over twee verlaat ik het Huis van de buurt en ga ik richting mijn broer om bij hem te werken.
Het werken bij mijn broer gaat verrassend goed. Hij zit weliswaar in een meeting, maar hij geeft tussendoor prima aanwijzingen over wat ik moet doen. Het gaat anders dan anders. Normaal doet hij zijn ding achter zijn computer en vindt hij het alleen al fijn dat ik er alleen maar naast zit en meekijk. Ik hoef niet zoveel te doen, af en toe een vraag stellen en nieuwe koffie halen. Nu zit hij in een meeting en moet ik zelf aan de slag. Zoals gezegd gaat dat verrassend goed. Als ik klaar ben met de administratieve taak, blijken zijn sigaretten op te zijn. Ik word op pad gestuurd om nieuwe te halen en oud papier weg te brengen. Een leuk taakje want dan kan ik weer autorijden (omdat ik niet zoveel rijd, ga je als je moet rijden je onnodig onzeker voelen op de weg). Helaas is de milieustraat al gesloten als ik arriveer en keer daarom onverricht terug, maar met sigaretten, naar mijn broer. Als ik terugkom is hij net klaar met zijn meeting. Het is tegen vijven en we moeten eigenlijk de belasting nog doen maar in plaats van dat praten we over van alles (het leven, wat zijn drijfveren zijn en waarom het lijkt dat hij overal mee wegkomt). Het is een grappig gesprek en tegen half zes.
Het publiceren van de dag uit mijn dagboek is, vanwege technische problemen, nog niet gelukt. Ik ga daarom direct na het eten naar huis om deze problemen op te lossen zodat ik het toch kan publiceren. Twee uur later is het probleem opgelost en staat de dag eindelijk online. Tevreden plof ik op de bank en kijk op de televisie naar de Europacupwedstrijd van Ajax. Ze spelen tegen Galatasaray. Het is spannend, maar niet hoogstaand. Als het rust is, zet ik hem uit en ga ik Joppe uitlaten om vervolgens naar bed te gaan.
