week 5: woensdag 29 januari 2025
Als ik wakker word en op mijn telefoon op de Tinderapp kijk, zie ik dat de chat van Lotte er niet meer tussen staat. De chat is verdwenen, verwijderd door haar. Anders gezegd: ik ben gedumpt. Zonder dat er echt iets noemenswaardig tussen ons is gebeurd, ben ik gewoon aan de kant gezet. Als een stuk vuil langs de weg. Het is de bekende druppel: ik laat dat online daten voor wat het is. Het is klaar. Over. Bovendien ben ik niet wanhopig op zoek naar een vriendin; sterker nog, ik ben liever alleen. Toen iemand mij vroeg of ik geen vriendin moest, dacht ik: waarom zou je twee mensen doodongelukkig maken…? Ik zei het alleen niet hardop. Ik brabbelde iets van dat ik de ware nooit had ontmoet. Toch bleef deze vraag op de achtergrond in mijn hoofd malen. En toen Michiel mij de laatste keer uitlegde dat mensen afleiding zoeken om het leven leuk, nuttig en zinvol te maken, viel het kwartje en besloot ik een tinderprofiel aan te maken om wellicht het tegendeel van mijn overtuiging, dat ik liever alleen ben, te bewijzen. En nu amper na drie dagen, geef ik er al de brui aan. Toch heeft iets opgeleverd: ik heb drie dagen niet over de zin van het leven en al die andere existentiële vragen nagedacht, waardoor ik mij niet somber heb gevoeld. Ach ja, misschien moet ik tóch nog eens de druppel heroverwegen…
Met het besluit te stoppen met online daten, stap ik deze woensdagmorgen mijn bed uit en ik begin vol goede moed aan de dag. Ik heb goed geslapen, ik ben namelijk niet een keer wakker geworden vannacht. Als ik in mijn woonkamer kom, om Saar eten te geven, zie ik dat ze heeft overgegeven bij de luie stoel, ik ruim het op en ga naar de badkamer en stap onder de douche. Als ik opgefrist en aangekleed ben, bevrijd ik Joppe uit zijn bench en laat hem uit. Bij thuiskomst geef ik hem te eten en zet ik een mok koffie. Na het koffiedrinken ga ik boodschappen doen, want tegen half elf komt mijn vader mij oppikken om met Dunya (een van zijn twee honden) naar de dierenarts te gaan. Niets ernstigs (bij Dunya moet tandsteen verwijderd worden en ze moet worden gevaccineerd), maar ik ga bijna altijd met hem mee als hij naar de dierenarts gaat. Nadat Dunya bij de dierenarts onderzeil is, zet mijn vader mij weer thuis af. Het is meteen tijd om een uurtje met mijn viervoeter te gaan lopen.
Ondanks het grauwe weer (heel af en toe laat de zon zich zien), is het prima hondenuitlaatweer; het is droog en niet koud. We lopen door het park, langs het huis van mijn broer, richting de wijk waar mijn ouders wonen, om vervolgens langs het spoor en via het ziekenhuis weer naar ons appartement terug te keren. Onderweg word ik onbedoeld bewust van een leuk feitje: het is een dezer dagen (de precieze datum weet ik niet meer exact) precies vijftien jaar geleden dat ik in dienst trad bij de ggz als hulpvrager. Januari 2010 hadden mijn psychische klachten (stemmen horen, het hebben van wanen en vreemde niet kloppende gedachten wat leidde tot somberheid), zo’n vat op mijn leven gekregen dat ik vastliep. Mijn klachten waren jaren daarvoor (ongeveer vanaf mijn tiende levensjaar, je zou kunnen zeggen dat ik nu ruim dertig jaar in het vak zit) begonnen en later steeds erger geworden totdat moment in januari 2010. 2025 is dus een jubileum jaar, maar liefst vijftien jaar in trouwe dienst bij de ggz! Tijd om hierbij stil te staan en voor wellicht cadeaus (al verwacht ik geen gouden Rolex van de ggz te krijgen…!) Er is in die vijftien jaar veel gebeurt (vooral in positieve zin: ik heb mijn leven teruggevonden en mijn talenten ontdekt) en dus wordt 2025 voor mij een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik het liefst het #ndmvdrvg-project wil afronden en feestelijk wil presenteren. Het #ndmvdrvg-project is bijna af, maar net als dit dagboek, erg tijdrovend en bovendien, de mensen die mij volgen weten inmiddels dat data en deadlines bij mij niet heilig zijn. Ik moet alle zeilen bijzetten om het jaar 2025 te laten slagen. Dit wordt ongetwijfeld vervolgd…
Als we na een uurtje wandelen thuiskomen, maak ik mij klaar om naar Scauting te gaan om daad bij het woord te voegen en te gaan schrijven aan het #ndmvdrvg-project. Ik ben er eerder dan normaal op de woensdag, om iets over half een zit ik al in mijn werkkamer. Omdat ik vroeger ben moet ik hem wel het eerste halfuur delen met een collega. Veel last hebben wij niet van elkaar. Het schrijven gaat lekker, ik zit in een flow en last van een writersblock is totaal niet aan de orde. Ik wissel het schrijfwerk af, het ene moment werk ik aan het #ndmvdrvg-project, het andere moment werk ik mijn dagboek bij (sinds ik dit dagboek heb schrijf ik veel vaker en daardoor ook makkelijker). Af en toe onderbreek ik mijn werkzaamheden door even op mijn telefoon te kijken, koffie te halen of naar het toilet te gaan. Als ik een keer naar de koffieruimte loop om koffie te halen kom ik mijn vorige ambulant begeleider in de gang tegen. Ze is een tijdje uit de running geweest en pakt langzaam haar werkzaamheden weer op, en praat in de gang, vermoed ik, met een collega. We groeten elkaar, maar daar blijft het (voorlopig) bij. Als ik weer terug op mijn werkplek ben ga ik weer aan de slag. Als ik weer een korte pauze neem en dit keer een nieuwsfilmpje over de schijnbaar mogelijke crisis over de koers van de politieke partij PvdA/GroenLinks kijk, wordt er op de openstaande deur geklopt. In de deuropening staat de ambulant begeleider van zojuist. Ze vraagt of ze stoort en of ze even bij kan kletsen. Dat is geen probleem en we kletsen over van alles en nog wat (over hoe het met mij, maar ook met haar gaat, hoe het met Joppe is, lichttherapie en het #ndmvdrvg-project). Het is zo gezellig dat van werken niets terechtkomt en we hebben niet door dat mijn volgende afspraak, haar (tijdelijke) vervangster, al in de deuropening staat te wachten. Iedere woensdagmiddag ga ik met haar een wandelingetje maken en praten we tijdens en daarna in anderhalf uur bij over hoe het mij me gaat. Doordat mijn afspraak staat te wachten, stopt het gesprek abrupt. We nemen afscheid en ik maak aanstalten om te gaan wandelen. Na de wandeling en het bijpraten is het alweer bijna tijd om naar huis te gaan. Het schrijven is door het praten, praten en nog eens praten in het water gevallen
Ik maak de dag uit mijn dagboek die vanavond gepubliceerd moet worden af en ik zet hem online als ik thuis ben. Ik wandel met Joppe en geef hem eten en warm de pan met de soep van gisteren op. Na het eten zet ik de televisie aan. Vandaag staat de laatste speelronde van de Champions League en dus worden alle wedstijden deze speelronde gelijktijdig gespeeld. Om niets te missen zet ik hem op de zender waarbij alle doelpunten en hoogtepunten uit de wedstrijden, voorbijkomen en ga verder met waar ik vanmiddag bij Scauting niet aan toe kwam: schrijven. Rond een uur of tien laat ik Joppe uit en ik kruip zelf rond een uur of half twaalf mijn nest in.
