week 5: dinsdag 28 januari 2025
Iets voor half acht word ik wakker. Ik heb vannacht beter geslapen dan de nacht daarvoor. Slechts een keer (om tien voor drie) kort wakker geweest, maar ook zo weer in slaap gevallen. Zoals altijd check ik iedere morgen mijn telefoon. Een bericht van Tinder: van Lotte. Van Pia geen enkel bericht ontvangen sinds gistermorgen. Ik wil graag tegen haar zeggen wat ik van haar opstelling vind, maar wil niet als een stalker overkomen en laat het (voorlopig) rusten. Lotte schrijf ik wel terug. Dan is het tijd voor mijn dagelijkse ochtendritueel (douchen, aankleden, Joppe uitlaten, hem eten geven en koffiedrinken); alleen verschilt hij op één klein punt van gisteren: vanwege een kappersbezoek later de dag doe ik mijn haar niet, maar zet ik een grijze muts op, die ik overigens bijna de hele dag zal dragen.
De dinsdag is zoals altijd rommelig: veel thuis en een aantal dingen te doen. Vanmorgen komt de huishoudelijke hulp (met een duur woord: ‘interieurverzorgster’) langs om mijn appartement schoon te maken, ik moet vanmiddag om 15:00 uur naar de kapper (met een duur woord: de ‘haararchitect’). Dat is hoognodig, want mijn haar is echt te lang geworden en vanavond heb ik om 19:00 tennisles op de club. Tussendoor moet ik natuurlijk met Joppe in de middag een uur aan de wandel en de dagelijkse boodschappen doen en een paar rekeningen betalen. Ook moet ik iets doen met de tekst op mijn Tinderprofiel, bedenk ik mij tijdens het koffiedrinken. Wat er nu staat kan echt niet en is bovendien onvolledig en niet echt uitnodigend. Daar ga ik zo mee aan de slag ik moet eerst het recept (van de geroosterde paprika-tomatensoep die ik, voor de kerstviering van de klankbordgroep van de ggz heb gemaakt) mailen naar de redactie van de nieuwsbrief van de ggz.
Nadat ik het recept naar de redactie van de klankbordgroep heb gemaild, werk ik mijn dagboek bij om vervolgens aan het #ndmvdrvg-project te werken. Tijdens het schrijven besluit ik de boodschappen na het bezoek van de kapper te doen. Ik ontbijt tussen het schrijven door (vier boterhammen, nog een kop koffie & een banaan) en ik beantwoord af en toe al mijn Tinderberichten (zijn er niet veel) als de bel gaat. Als ik op de klok kijk is het vijf voor half twaalf, ik open de deur van de hoofdingang beneden met de knop op de intercom. Joppe wordt zoals altijd lijp als er bezoek aanstaande is (hard blaffen, springen en door het huis heen rennen). Als ik de deur met een speeltje opendoe, gaat het redelijk maar het blaffen (waar ik gek van word) houdt niet op. Dit tafereel herhaalt zich altijd en om hem rustig te krijgen ga ik lang met hem wandelen nadat ik de huishoudelijke hulp binnen heb gelaten en heb begroet.
Ik wandel langer dan normaal met Joppe want Joppe wil per se langs het huis van mijn ouders en dus wijken we iets af van de route. Weer thuis maak ik een lunch klaar (een boterham en een glas water) en praat ik bij met de huishoudelijke hulp. Zo vertel ik haar onder andere over dat ik weer mijn lichttherapie boost heb gehad (het heeft goed gewerkt, meer energie en meer zin om dingen te doen), mijn bezoek aan Michiel (we gaan verder afbouwen met de olanzapine), de zin van het leven (of het gebrek daar aan) en over mijn online-dagboek waarin ik onder andere mijn Tinderavonturen beschrijf. Ik leg haar de situatie met Pia voor en vraag haar wat zij ervan vindt (ze vindt het een beetje raar en adviseert mij om na een aantal dagen om duidelijkheid te vragen). Ze vindt het online-dagboek een grappig idee en zou best iets willen lezen. Ik laat haar iets lezen wat ik zelf erg grappig vind. Ook zij moet er om lachen en gaat dan weer aan het werk. Ik kruip achter de laptop om deze ochtend op papier vast te leggen.
Het is iets over tweeën als de huishoudelijke hulp klaar is met het schoonmaken van mijn appartement. We drinken wat en praten nog even na (over het weer en de plannen komende week), als ze haar glas leeg heeft en we uitgepraat zijn, verlaat ze mijn appartement. Ik moet eigenlijk de soep (wortel-zoete aardappelsoep met sinaasappel) maken die ik vanavond wil eten, maar er is te weinig tijd: ik moet over twintig minuten bij de kapper zijn. Te weinig tijd om te koken, in plaats daarvan leg ik de laatste hand aan mijn dagboekverhaal wat ik tussen half zes en zes uur moet publiceren. Om het werk aangenaam te maken luister ik naar wat muziek. Ik draai een willekeurige muzieklijst af waarvan ik over het algemeen vrolijk van word. Na een kwartier staak ik mijn werkzaamheden en pak ik mijn fiets om naar de kapper te fietsen in het nabijgelegen winkelcentrum. Onderweg besluit ik om niet bij de kapper zwijgzaam in een stoel te gaan zitten en toekijkt hoe ze mij knipt, ik heb zin in een goed gesprek.
En we hebben een goed gesprek! Vakanties, vliegangst (het is niet lief, maar je bent er geruster op als je weet dat een paar dagen eerder een kist naar benden pleurt. Of mocht je de pech hebben dat het gebeurt, dat het dan op de terugreis gebeurt), de verloedering van de maatschappij, waarbij normen en waarden vervagen en agressie tegen hulpverleners toeneemt, en klagende Nederlanders. Over dat laatste onderwerp vertel ik een anekdote die ik nogal grappig vind: ik ken iemand (ik zal niet zeggen wie) die Nederland heeft ontvlucht en naar een zonnig land in het zuiden van Europa is geëmigreerd omdat hij de klagende Nederlander beu was (op zich nog niet heel grappig). Nu zit hij daar in het warme zuiden van Europa enorm af te geven op Nederlanders, terwijl hij er zelf een is, en op Nederland. Alles aan Nederland is kut (het eten, klimaat, belasting, et cetera) en de Nederlanders zijn een klagend kutvolk (nog steeds niet echt grappig). En nu komt het: als je vraagt waar meneer werkt, meneer werkt in het zonnige zuiden bij klantenservice van een dienstverlenend bedrijf. Dus even samenvattend: je vlucht voor een klagend kutvolk, en vervolgens ga je een toekomst opbouwen bij een klantenservice (dat vind ik supergrappig). Ook de kapster kan er om lachen en binnen twintig minuten is mijn haar weer geknipt en netjes. Na de kapper doe ik nog een paar kleine boodschappen en ga dan naar huis.
Bij thuiskomst leg ik laatste loodjes aan de dag van mijn dagboek, die over een paar uur al gepubliceerd moet worden. Ik ben zo in de ban van het schrijven dat ik de tijd vergeet om de soep te maken. Het gevolg: de soep is later klaar dan gepland en ik kan maar een half kopje soep eten voordat ik naar tennisles moet. De tennisles is leuk en na de training speel ik nog een uur vriendschappelijk een dubbelpartij. We spelen twee sets: de eerste win ik met 6-1, de tweede verlies ik met 3-6. Moe maar voldaan verlaat ik het tennispark. Thuis eet ik nog een kop soep en wandel ik met Joppe, daarna naar bed.
