Week 5 maandag 27 januari 2025
Een nieuwe week, nieuwe ronde met nieuwe kansen! De week kan niet slechter beginnen. Ik heb ontzettend slecht geslapen. Vaak, toch een stuk of drie keer, klaarwakker geworden en het lukte ook niet echt goed om weer te gaan slapen. Een slapeloze, onrustige nacht dus. Toen ik om half vijf voor de derde keer wakker werd heb ik mijn laptop gepakt en ben ik maar gaan schrijven. Ook om het piekeren tegen te gaan en weer enigszins moe te worden. Dat laatste lukt! Om tien over zeven klap ik mijn laptop dicht en val ik in slaap. Lang duurt dat niet want even na achten ben ik weer wakker en besluit ik op te staan. Als ik na het douchen en aankleden op mijn mobiel kijk heb ik weer een berichtje gehad van Pia. Ik stuur haar kort een bericht terug en ga met Joppe lopen.
Als ik terug ben zet ik een mok koffie en geef ik Joppe te eten om vervolgens achter mijn laptop te kruipen om te gaan schrijven aan het #ndmvdrvg-project. Ik werk vandaag thuis. Normaal ga ik in de middag naar Scauting (een dagbesteding voor hoogopgeleide autisten) om aan het #ndmvdrvg-project te werken maar omdat ik in Zwolle een rijbewijskeuring heb om mijn rijbewijs straks te kunnen verlengen ga ik vanmiddag niet naar Scauting. Heel die rijbewijskeuring is trouwens een grote grap. En bovendien erg prijzig. Destijds was het een grote fout om mijn rijbewijs officieel in te leveren en nu heb ik om de zoveel jaar een dure keuring aan mijn fiets hangen. Maar goed, net als ik aan het werk wil gaan, gooit Pia roet in het eten. Er volgt een chatgesprek wat nou niet bepaald eindigt met een happy end. Uit het niets is er tussen ons een impasse ontstaan. En (ik geef het gewoon toe) de schuld daarvan ligt voor honderd procent bij mij. Op een of andere manier kan ik het gewoon niet, dat online daten. Ik ben te eerlijk. Ik kan mijn psychische aandoening niet verhullen en ik wil dat ook niet. Ik schaam mij er niet (meer) voor en ik weet het hoort bij mij. Het is niet altijd leuk en soms ronduit kut maar er zit ook iets positiefs aan. Dus als ik voor de moeilijke weg kies en het opbiecht haken ze elf van de tien keer af. Zo gaat het altijd. Het geeft niet. Het went, maar zet dan niet op je profiel neer dat je op zoek bent naar een eerlijk iemand die zichzelf is. Stelletje pleuriswijven! Ik stop er mee! Pia is vanaf nu terughoudend…
Van thuiswerken komt niet veel terecht (dank je Pia) en dus maak ik tijd vrij om even vlug naar de supermarkt en de dierenwinkel te gaan voor de dagelijkse boodschappen. Ik hoef niet veel te hebben en binnen nog geen half uur ben ik alweer thuis. Ik bak een uitsmijter en eet deze op. Ik loop een beetje vast en weet niet goed wat ik moet doen (er is genoeg te doen: de vaatwasser in- en uitruimen, de was verder ophangen en een nieuwe was in de machine doen of de rommel in de keuken opruimen). Met moeite (niet echt veel zin) doe ik de huishoudelijke klussen. Als ik klaar ben, biedt Joppe uitkomst; hij is erg onrustig en dat betekent: hij moet nodig naar buiten voor de lange wandeling. Bijna heel de route ben ik maar met een ding bezig: Pia en haar plotselinge terughoudendheid. Het is niet dat ik verliefd op haar ben (integendeel, fysiek is ze niet mijn type en we hadden een leuke conversatie maar ook niet dat ik dacht: van wow, die vrouw moet ik hebben) het is meer teleurstelling en (lichte) boosheid dat ik niet een eerlijke kans krijg om te laten zien wie ik ben. Want ik ben meer dan mijn aandoening en de kans dat ik soms lomp, onhandig en niets van vrouwen weet kan laten zien wordt mij nu ontnomen. En toch zegt iets in mij dat Pia nog een staartje krijgt (ik baseer dat op het feit dat zij aangaf mij leuk te vinden en bovendien de conversatie startte) en misschien is het dan mijn beurt om terughoudend te zijn. Hoe vaak ik mijn mobiel uit mijn broekzak haal en kijk, geen bericht Pia blijft terughoudend.
Thuis aangekomen kruip ik weer achter mijn laptop. Ik moet weer aan het werk. De opgelopen achterstand in te halen. Op zich gaat dat goed. Tot nu toe. Iedere dag tussen half zes en zes uur lukt het mij om een stukje te produceren, maar ik merk ook dat de weerstand toeneemt. Ik begrijp nu eindelijk de influencer met een burn-out, maar begrip heb ik er (nog) steeds niet voor. Ik merk dat ik het vermoeiend vind om steeds weer iets op papier te zetten. Nu stoppen betekent weer dat ik niets afmaak (en ik maak ook veel niet af) bovendien ben ik het ook gaan doen om mijn discipline te trainen. Na even aarzelen besluit ik toch door te zetten en niet de handdoek te gooien. Maar niet nu. Ik klap mijn laptop dicht en kijk op de klok: half twee. Over een uur is mijn vader hier om mij naar Zwolle te brengen voor de keuring. Als voorbereiding besluit ik een uurtje te rusten op bed. Niet veel later val ik op bed in slaap. Een lichte, maar niet te diepe slaap. Eigenlijk sluit ik alleen mijn ogen. Als mijn vader belt, loop ik naar beneden en stap bij hem in de auto. Onderweg zeg ik door de spanning niet veel.
Er wordt op de deur van de ‘spreekkamer’ geklopt. De ‘spreekkamer’ is een gehuurde kantoorruimte op de dertiende verdieping in een zakengebouw in Zwolle. Kaal en saai dus. De jonge blonde assistent, die overigens bevoegd is (althans dat staat in de begeleidende brief van de uitnodiging voor de keuring) vuurde voordat er op de deur geklopt werd, allemaal vragen op mij af. Vragen over mijn klachten, wanneer ik voor de laatste keer psychotisch of somber/depressief was (ik vertel haar dat de laatste keer in 2014 was maar dat ik perioden ken dat het schommelt maar dat de klachten wel stabiel zijn) wat ik allemaal doe tegen de drukte in mijn hoofd (veel rust nemen, niet te veel plannen op een dag, ontspannen en met de hond lopen) maar ook over de huidige situatie.
‘Daar zal je de psychiater hebben’ onderbreekt ze mijn relaas over dat het goed met mij gaat. Ik heb het gevoel dat ik alles onder controle heb en dat het gevoel ook door anderen (mijn omgeving, maar ook Michiel) wordt benadrukt. We zijn zelfs aan het afbouwen met een bepaald medicijn.
‘Binnen’ roept ze. De deur gaat open en er komt een vrij jonge psychiater de kamer in gelopen. Ik schat hem zelfs jonger in dan dat ik ben. Hij begroet mij vriendelijk en hij krijgt van zijn assistent een samenvatting wat zojuist door ons beiden is besproken. Hij stelt nog een paar aanvullende vragen en ik beantwoord deze naar alle eerlijkheid. Uiteindelijk gaat hij mij goedkeuren voor het CBR voor het autorijbewijs voor de duur van vijf jaar (wettelijk bepaald de maximale duur voor mensen met een kwetsbaarheid voor psychosen). Op mijn verzoek keurt hij mij ook goed dat ik ook vier uur per dag mag rijden voor eventueel werk (ook maximaal door de wet bepaald) en niet alleen privé. Of ik daadwerkelijk een baan als koerier zoek weet ik nog niet, maar ik wil de vrijheid hebben om het in de toekomst te kunnen doen. De psychiater verlaat de kamer weer en de assistent werkt nog een paar laatste vragen af. Na vijf minuten zit het erop en weer verlaat een klant tevreden het pand.Onderweg naar huis moeten we langs een elektronische speciaalzaak in Hardenberg om het koffiezetapparaat van mijn ouders te laten repareren. Ik ben moe als ik thuiskom en heb daarom geen zin om uitgebreid te koken en hou het simpel: ik bak een uitsmijter en eet wat brood. In de avonduren werk ik aan mijn projecten. De tv staat aan maar ik krijg er weinig van mee. Ook dient een nieuwe like op Tinder aan: Lotte. Lotte is qua uiterlijk meer mijn type. We chatten wat maar ik ben wat terughoudender. Tegen tienen loop ik met Joppe en ga tegen half twaalf slapen.
