Wk: 4 zondag 26 januari 2025
Om dertien minuten voor half negen word ik deze zondagmorgen wakker. Het licht van mijn wekkerradio brandt volop en de elektronische vogeltjes die in het apparaat wonen fluiten en tjirpen dan al bijna een uur. Ik heb redelijk tot goed geslapen. Slechts een keer in de nacht ben ik wakker geworden. Om acht minuten over drie in de nacht was ik opeens klaarwakker, maar ik viel ook zo weer in slaap. Kwestie van mij even omdraaien en mijn ogen sluiten en weg was ik. Ook deze morgen check ik zoals iedere morgen mijn mobiel en weer ben ik matig tevreden over wat ik tegenkom op socials. Ik zie tot grote verbazing dat ik zowaar van iemand een bericht heb ontvangen op mijn Tinderprofiel! Tinder ik had dat al na een paar uur weggestopt en nu had ik een bescheiden succesje! Ik ben zeer benieuwd en kan het niet laten om toch even te kijken.
Pia. Ene Pia is het die mij verblijdt met een berichtje op deze zondagmorgen. Pia (43), is niet bepaald mijn type maar ze wenst mij een goedemorgen en ze vindt het leuk dat we gematcht zijn. Honderd procent zeker weten doe je het niet maar ze komt als ‘echt’ over. Mijn eerste indruk is dat ze bestaat en eruitziet als op de foto’s van haar profiel. Straks maar even terug berichten. Eerst mijn ochtendritueel afwerken en als Saar (de poes) even komt buurten is dat het teken om het ochtendritueel in gang te zetten. Ik stap uit bed en loop naar de woonkamer om de verwarming aan te zetten en het voederbakje van Saar bij te vullen. Joppe ligt nog rustig in de bench als ik naar de badkamer loop om mij op te frissen. Het is twee minuten over negen als ik met Joppe buitenloop. Het is droog en niet koud, maar mooi weer is het nou ook niet bepaald.
Als ik tegen half tien mijn laptop openklap om aan mijn twee projecten te werken stuur ik Pia een bericht. Ook haar wens ik een goedemorgen en ik bied mijn excuus aan voor mijn late reactie. Niet veel later krijg ik een reactie terug en er ontstaat tussen het koffiedrinken, schrijven aan mijn twee projecten door zowaar een conversatie. Gaat het dan misschien toch iets worden? Geen idee ik neem mij voor om het rustig aan te doen. Ik kijk wel. Het is vooralsnog erg vriendschappelijk. Je moet er niets achter zoeken. Af en toe onderbreek ik het schrijven en rommel ik wat in mijn appartement. Zo ruim ik de vaatwasser uit en draai een paar wasjes en ik ravot wat met Joppe. Ook eet ik een banaan en een mandarijn en wat yoghurt.
Zondag. Een officieuze rustdag. En dan moet je toch (over)werken bij je broer, bedenk ik mij als ik met Joppe een groot middagrondje loop. Het is beter weer dan vanochtend. De zon schijnt zelfs zo dat ik best mijn zonnebril op had kunnen zetten. Overigens is ‘het werken’ afgelopen vrijdag zonder vorm van enige druk afgesproken. In goed overleg dus. We liggen achter en die achterstand moet worden ingehaald. Zo snel mogelijk en dus werk ik ook af en toe in het weekend. Onderweg gaat de conversatie met Pia gewoon door. Af en toe hoor ik een bliepje de (foute) muziek uit mijn AirPods onderdrukken. Soms is het Pia, soms is het een nietszeggende e-mail of een pushbericht van het wereldnieuws. Ik pak mijn telefoon dus regelmatig uit mijn broekzak om te kijken en soms te reageren, maar dat gaat moeizaam. Eigenlijk heb ik een hekel aan hondenuitlaters die constant op hun telefoon kijken en nu ben ik er zelf een! Ik stop mijn telefoon weer voor de zoveelste keer in mijn broekzak en er ontstaat een nieuw probleem: ik wil linksaf en Joppe wil rechtsaf. Moge de sterkste winnen. Uiteindelijk geeft hij zich over. We slaan links af.
Bij thuiskomst bak ik een uitsmijter en eet deze vervolgens op. Ik draai nog een wasje en de was die ik uit de wasmachine haal, hang ik op. Ik drink nog een mok koffie en ik probeer mijn tante uit Amsterdam te bellen. Helaas, ze neemt niet op. Dan zit er niets anders op dan de verbinding te verbreken en mij klaar te maken om richting mijn broer te gaan. Het is nog geen tien minuten fietsen naar mijn broer en ik verheug mij op de administratieve taken die op mij te wachten staan en de inhaalslag die we gaan maken. Als ik de garagedeur van mijn broer open zie ik dat we de inhaalslag en de administratieve taken waarvan ik dacht dat die op de planning stonden, de koelkast in kunnen. Het kantoor is het kantoor niet meer. Alles staat los van de muren en mijn broer is nog druk bezig met waar hij gisteren aan begonnen was: het isoleren van het kantoor. Moet ook gebeuren. We gaan klussen! Leuk! De paar uur die ik bij mijn broer ben doe ik verschillende klussen. Tussendoor beantwoord ik berichtjes van Pia, maar niet alleen van haar. Er hebben zich meerdere dames gemeld waarop ik wat afwachtend en wisselend reageer. Het klussen bij mijn broer schiet mooi op en is erg afwisselend. Na drie en een half uur, het is dan rond de klok van half zes, taai ik af. Het is mooi geweest. Bovendien heb ik een eetafspraak bij mijn ouders en moet ik met Joppe lopen en hem van eten voorzien. Ik neem afscheid van mijn broer en fiets naar huis.
‘Er schuilt een filosoof in je, las ik’, lacht mijn vader als hij mij begroet. Het is tegen half zeven en niets lijkt erop dat het eten klaar is. Moeders zit in haar stoel voor de televisie en vaders zat aan de kleine eettafel achter zijn laptop, maar liep op mij af toen ik binnenkwam. Ook de twee Friese stabijtjes hebben mij al blaffend en kwispelend enthousiast begroet.
‘Wil je wat drinken?’
‘Lekker’
‘Wat kan ik voor je inschenken?’
‘Doe maar een biertje’, en mijn vader loopt naar de kelder om twee biertjes te halen. Het duurt niet lang of we zitten beiden aan de kleine eettafel met een lekker biertje. We praten over van alles en nog wat, maar vooral over mijn laatste bezoek aan Michiel en over mijn grootste angst: uit het leven stappen en de overige worstelingen met het leven die ik heb. Het is een fijn gesprek en langzaamaan raken de gespreksonderwerpen op en krijgen we steeds meer trek. Moeders komt uit haar stoel en maakt een lekker avondmaal klaar.
Ik waag een nieuwe poging om mijn tante uit Amsterdam aan de lijn te krijgen bij thuiskomst. Ze neemt ditmaal wel op, maar heeft niet veel tijd want haar broer is op bezoek (normaal eten ze altijd op de zaterdag, maar soms als het weer slecht is en/of ziekte een dag later). Ik houd het kort en heb haar toch nog vierentwintig minuten aan de telefoon. We hebben het over het gesprek bij Michiel, mijn tinderavonturen en dus Pia, en de aankomende vakantie naar Portugal (Over ruim drie weken). Ik drink bij het gesprek nog een paar speciaal biertjes, ze smaken goed en op de televisie staat de wedstrijd FC Barcelona – Valencia op. Mijn tante uit Amsterdam vertelt onder andere ook een leuke anekdote over contactadvertenties (de voorloper van tinder). We kunnen er om lachen. Als ik na een kleine 25 minuten ophang kijk ik de wedstrijd af. Barcelona is op dreef en slacht Valencia, in de rust staat het al 5-0 en uiteindelijk winnen ze met 7-1. Na afloop loop ik een klein rondje met Joppe. Daarna ga ik slapen. Dit was dan mijn rustdag…
