week 6: zaterdag 8 februari 2025
Weer een onrustige nacht gehad; ik ben een paar keer wakker geworden en kwam dit keer wat moeilijker in slaap. Toch stap ik goedgemutst mijn bed uit, en schiet in mijn kleren en ga naar beneden. Ik ben iets later dan normaal en verwacht dat Dunya weer een verassing voor me heeft. Dat valt mee: er ligt niets wanneer ik beneden vrolijk word begroet door Dolly & Dunya. Ik pak mijn jas van de kapstok en ga met hen naar buiten voor een wandeling.
Het belooft een rustige zaterdag te worden. Ik moet even langs mijn appartement om voor Saar te zorgen. Ook moet ik, ondanks ik niet naar het feest ga, een cadeau kopen voor Luuk, die morgen zijn verjaardag viert. Daarna breng ik het cadeau, samen met dat van mijn ouders, naar mijn broer, die morgen wél gaat. Verder moet ik de weekendboodschappen doen. De rest van de dag heb ik geen afspraken en kan ik doen wat ik wil.
Als ik de oprit van het huis van mijn ouders oprijd, krijg ik een appje van Kevin. Kevin is een vriend en werkt af en toe in de tuin van mijn ouders. Vorige week was hij hier nog aan het werk en heb ik hamburgers voor hem staan bakken. Ik laat zijn vraag even tot me doordringen. Ik heb al eten gehaald, maar ik herinner me ook dat hij bij het afscheid voorstelde om snel samen te gaan eten. Ik app hem terug dat het goed is en dat ik het leuk vind. Vervolgens stap ik met de boodschappen naar binnen en ruim ze op.
Na de lunch en een middagwandeling met Dolly & Dunya ga ik naar de stad om een cadeautje voor Luuk te kopen. Na een tijdje rondkijken in de speelgoedwinkel kies ik een LEGO-truck en reken af bij de kassa. Omdat ik nog tijd over heb, loop ik over de zaterdagmarkt. Ik koop niets. Als ik in de auto zit, belt mijn broer om te vragen of ik zin heb om te lunchen in Paviljoen Nijstad. Ik zeg hem dat ik al geluncht heb, maar dat ik langskom om de cadeautjes af te geven.
Het is gezellig in Paviljoen Nijstad. Ik drink een paar biertjes met mijn broer mee, maar hoef niet mee te lunchen. Tegen het einde van de middag ben ik weer in het huis van mijn ouders. Ik doe niet veel bijzonders, de televisie staat aan en op een zender waar een FA-Cup wedstrijd wordt uitgezonden. Ondertussen doe ik een vuile was in de wasmachine en strijk ik een paar overhemden. Als de was gedaan is, plof ik op de bank en met een biertje kijk ik naar het restant van de wedstrijd.
Na een paar biertjes en wat voetbal op de televisie zie ik om kwart voor zeven twee koplampen de oprit opdraaien. Kevin en zijn vriendin Rensce komen mij ophalen om naar de Happy Grill te gaan. Tijdens de autorit is het allesbehalve stil. Rensce blijkt een lezer te zijn van mijn dagboek en praat honderduit over wat ze ervan vindt. Ze vindt het leuk en grappig om te lezen, vooral dat Kevin vorige week te laat kwam. Zelf had hij thuis verteld dat alles goed was gegaan.
De Happy Grill is een restaurant waar je onbeperkt kunt genieten van de Aziatische en Europese keuken, en wij gaan er twee uur van profiteren. Rensce en Kevin kennen de eigenaar en vertellen me dat we waarschijnlijk als laatsten zullen blijven zitten – sommige personeelsleden zijn dan al naar huis. Bij binnenkomst is het druk, en wat ook opvalt, is dat we vooraf moeten betalen. Rensce rekent contant af voor drie personen.
We nemen plaats aan een tafel in de hoek bij het raam van het restaurant en bestellen bij de ober twee biertjes en een witte wijn. Er hangt een gezellige sfeer in het restaurant terwijl we aan tafel over ditjes en datjes praten. Na een tijdje besluiten we langs het buffet te gaan voor de eerste ronde.
Rensce vraagt of ik zin heb in sushi, maar ik bedank haar vriendelijk en zeg dat ik dat niet binnen kan houden. In plaats daarvan neem ik een kopje Chinese tomatensoep en een klein schaaltje carpaccio. Met mijn bord loop ik terug naar onze plek om te eten. Ook tijdens het eten blijft het gezellig aan tafel.
“Eigenlijk lust ik dit niet,” zegt Rensce bij een volgende ronde aan het buffet, terwijl ze een mossel op haar bord legt. Ik barst in lachen uit en vraag haar waarom ze het dan toch opschept. Ze antwoordt dat ze haar smaakpapillen wil trainen en het wil leren eten. Aan tafel blijkt echter dat haar smaakpapillen nog niet goed genoeg zijn getraind: ze vindt mosselen nog steeds niet lekker.
De tijd verstrijkt en het is gezellig; er wordt gepraat, gedronken en gegeten. Of beter gezegd: er wordt lekker gebunkerd. Langzaamaan wordt het steeds minder druk in het restaurant en op het eind zitten we inderdaad helemaal alleen. Kevin en Rensce hebben geen woord gelogen want enkele personeelsleden zijn al naar huis, anderen maken het restaurant schoon, maar we worden niet uit het restaurant gedweild. Sterker nog: de eigenaar schuift gezellig aan en bestelt nog wat bier. Rond half elf is het genoeg en vertrekken we uit eigen beweging, tot ongenoegen van de eigenaar.
We gaan echter nog niet naar huis. Eerst pakken we nog een afzakkertje in een kroeg. Uiteindelijk ben ik om half twee bij het huis van mijn ouders. Ik laat Dolly & Dunya nog even in de tuin plassen en ga daarna slapen.
