week 6: donderdag 6 februari 2025
Ik heb een onrustige, spannende nacht achter de rug wanneer ik om kwart over acht wakker word. Rond kwart voor vijf schrik ik wakker omdat Dunya aanslaat op iets. Ze blaft op een manier die doet vermoeden dat er onverwachts bezoek is. De gedachte aan mogelijke insluipers in of rond het huis maakt me angstig, en ik durf eigenlijk niet naar beneden om te kijken wat er aan de hand is.
Dunya stopt echter niet met blaffen, en na een minuut of twintig besluit ik mijn vader te bellen. Hij adviseert me om eerst op mijn telefoon de beelden van de beveiligingscamera’s te bekijken om te zien of daar iets verdachts op staat. Ik bekijk de beelden, maar zie niets verdachts rond het huis: ik zie geen vreemde mensen lopen, geen openstaande deuren of ramen en de auto staat er ook nog. Dan zit er niets anders op dan met de telefoon aan mijn oor naar beneden te gaan. Als ik de deur opendoe en het licht aanknip, is er niets ongewoons te zien. Opgelucht ga ik weer naar mijn bed. Als ik weer in mijn bed lig stopt ook Dunya met blaffen, Ik blijf nog even wakker liggen, omdat ik de slaap niet kan vatten, maar val rond kwart voor zes in slaap.
Ik ben eigenlijk te moe om op te staan, maar ik moet er echt uit. Met moeite pak ik wat schone kleren van de stapel en trek ze aan. Beneden zie ik dat Dunya, nadat ze me uit mijn slaap hield, nog een verrassing voor me heeft: ze heeft een plasje gedaan op de gebruikelijke plek. Ik pak een dweil en ruim het op. Daarna laat ik Dolly & Dunya uit.
Op het punt dat ik naar Saar wil gaan, word ik gebeld. De spullen voor het repareren van het ventilatiesysteem zijn binnen, en de man aan de andere kant van de lijn wil een afspraak maken. Voorwaarde: het moet nog vanochtend of morgenochtend; meer keus krijg ik niet. Geen van beide momenten komt me uit, dus leg ik de situatie uit. Bij hoge uitzondering wordt er een afspraak gemaakt om half twee.
Nadat ik bij Saar ben geweest en haar eten heb gegeven, rijd ik naar de herstelruimte in het Huis van de Buurt om samen koffie te drinken en de klankborgroepvergadering bij te wonen. Het is niet bepaald druk, maar bij binnenkomst valt mij op dat in de hoek een klein groepje aan het vergaderen is. Ik vermoed dat het gaat over het éénjarige jubileum van de herstelruimte, volgende week.
Het kwartje dat de klankbordgroepvergadering niet doorgaat, valt rijkelijk laat bij me. Een kwartier voor de vergadering begint schiet me opeens te binnen dat de vergadering niet doorgaat omdat er een delegatie uit Meppel op bezoek is om te bekijken wat een herstelruimte is en wat daar allemaal bij komt kijken. Dat was het groepje dat bij binnenkomst zat te vergaderen. Ik vond het al raar: het was minder druk dan anders en er waren verdacht veel aanwezigen uit Meppel.
Om half twaalf verlaat ik de herstelruimte in het Huis van de Buurt. Het is vandaag niet druk geweest en daardoor minder gezellig dan anders. Misschien, als de monteur snel klaar is met de reparatie en ik vanmiddag nog tijd over heb, kom ik nog terug. Nu rijd ik naar het huis van mijn ouders om Dolly & Dunya uit te laten en te lunchen.
Om kwart over een rijd ik naar mijn appartement om de monteur, die om half twee komt, te ontvangen. Ik heb mijn laptop meegenomen om te kunnen schrijven – aan het #ndmvdrvg- project en in mijn dagboek. Door mijn dagboek schrijf ik wel meer, maar dat gaat wel ten koste van het #ndmvdrvg-project. De kans dat ik deel IIC van het project aan het eind van de week afkrijg, wordt steeds kleiner.
Waar ik bang voor was, gebeurt: de monteur is laat. Erg laat. Om tien over twee is hij er nog steeds niet, dus besluit ik te bellen. Het gesprek verloopt moeizaam – mijn geduld wordt danig op de proef gesteld en de ergernis neemt aan beide kanten toe. De uitkomst is teleurstellend: ik sta met lege handen en moet nog langer wachten.
Pas om tien minuten voor half vier arriveert de monteur. Hij blijft tot iets over vier, waardoor er geen tijd meer is om naar de herstelruimte te gaan. In plaats daarvan laat ik in het centrum pasfoto’s maken – ik heb ze morgenochtend nodig voor het verlengen van mijn rijbewijs.
Ik moet dag 13, die ik vanavond online moet zetten, nog afschrijven. Of eigenlijk: ik moet de dag nog helemaal beschrijven. Ik ben moe en uit een soort bijgeloof laat ik dag 13 voor wat het is. Ik schrijf hem half af en ga koken- ik doe een verse pizza in de oven. Misschien plaats ik dag 13 ooit nog online. Misschien ooit, maar ik denk het niet.
Als ik mijn pizza op heb, plof ik op de bank en kijk ik televisie. Rond kwart over negen laat ik Dolly & Dunya even in de tuin plassen en rond half tien ga ik naar boven om te slapen.
