week 6: dinsdag 4 februari 2025
Vandaag belooft een rustige dag te worden, maar ook met een feestelijk tintje: mijn grote neef Luuk wordt vandaag zeven jaar! Ik weet nog precies waar ik was en wat ik deed toen hij geboren werd. Ik zat samen met mijn vader in het prachtige Estadio Metropolitano en was aandachtig toeschouwer bij de wedstrijd Atlético de Madrid tegen Valencia CF in Madrid. Tijdens die wedstrijd werd Luuk geboren. Atlético won de wedstrijd met 1-0 door een prachtig afstandsschot dat stijf in de kruising geramd werd. De Argentijn, die voluit Ángel Martín Correa Martínez heet, haalde van zo’n dertig meter vernietigend uit en werd daardoor matchwinnaar. Dat doelpunt is sindsdien onlosmakelijk verbonden met de geboorte van Luuk en vergeet ik nooit meer.
Ik heb deze dinsdag weinig afspraken, eigenlijk alleen in de ochtend. Vanmiddag ben ik vrij. Ik moet deze ochtend naar mijn appartement, niet alleen om Saar te verzorgen, maar ook omdat er tussen half tien en twaalf uur een monteur langs om het ventilatiesysteem te repareren. Als ik met Dolly en Dunya heb gewandeld en ze eten heb gegeven, drink ik koffie en kijk ik een beetje televisie. Door het schrijven kijk ik bijna geen televisie, en als ik deze morgen langs de zenders zap, krijg ik niet het idee dat ik veel mis.
Na de koffie pak ik mijn spullen en rijd ik naar mijn appartement. Zodra ik mijn appartement binnenstap, komt Saar mij miauwend tegemoet lopen. Er heeft iemand honger, dus ik vul haar bakje met brokjes. Ken je dat? Dat je, voordat de huishoudelijke hulp komt, als een gek alvast je huis gaat opruimen omdat je niet wilt dat ze in een teringzooi terechtkomt? Zo’n iemand ben ik dus. Iedere dinsdagochtend maak ik bijna het hele huis schoon…Als ik mijn huishoudelijke klussen nagenoeg heb gedaan, gaat de bel.
Het is de monteur voor het ventilatiesysteem. Hij blijft niet lang. Tijdens zijn bezoek concludeert hij dat het ventilatiesysteem inderdaad niet meer werkt, maar dat er eerst onderdelen moeten worden besteld. Hij kan het nu niet repareren en na amper een kwartier is hij alweer vertrokken. Over een klein half uurtje komt de huishoudelijke hulp. Voordat ze er is, breng ik nog snel het glaswerk naar de glasbak en doe ik een kleine boodschap bij in het winkelcentrum.
Ik ben nog maar net terug in mijn appartement, of de bel gaat alweer. Het is de huishoudelijke hulp, en ik laat haar binnen. Voordat ze aan het werk gaat, praten we even bij: ze vraagt onder andere naar hoe het met mij gaat (het gaat eigenlijk uitstekend), naar mijn Tinder-avonturen (die liggen een beetje op een laag pitje) en hoe het met mijn dagboek en het schrijven gaat (lekker, ik ben er elke dag druk mee en het gaat steeds makkelijker). Na een kwartiertje ga ik verder met schrijven en gaat zij aan de slag. Door de afwezigheid van Joppe vliegt ze als een wervelwind door mijn appartement, en binnen de kortste keren is ze klaar. We drinken nog wat en praten na. Daarna pak ik mijn spullen weer in, en gezamenlijk verlaten we het appartement. Ze komt volgende week niet, maar de week daarna is ze er weer wel.
Dolly & Dunya laat ik meteen uit zodra ik weer bij het huis van mijn ouders ben. Daarna bak ik een paar eieren met spek. Ondertussen stromen de eerste felicitaties voor Luuk binnen in de familie-WhatsAppgroep. Ik feliciteer hem ook en wens hem een fijne verjaardag met veel cadeaus en taart toe. Na de lunch ga ik languit op de bank liggen en lees verder in het boek Friends, lovers en het Grote Verschrikkelijke Ding van Matthew Perry, waar ik gebleven was na de lichttherapie.
‘Onverschrokken eerlijk, zelfbewust, onroerend en razend grappig,’ staat er in de tekst op de achterkant van het boek, en daar is geen woord van gelogen. Ik heb het bij lange na niet uit, maar ik zou er nu al ‘herkenbaar’ aan toe willen voegen. Niet zozeer zijn verslavingen zijn herkenbaar, maar de psychische problemen die achter verslavingen zitten zeer zeker wel. Ook ik dacht, net als Perry, dat bekendheid, roem en geld, het gevoel van ‘leegte’ wel zouden stillen. Inmiddels weet ik beter, al heb ik daar geen echt groot verslavingsprobleem voor nodig gehad.
Vroeger wilde ik beroemd zijn, omdat ik dacht dat beroemd zijn gepaard ging met veel roem en veel geld. Ik geloofde echt dat het de oplossing was om de ‘leegte’ in mij op te vullen en dat ik er dan toe zou doen. Totdat ik in aanraking kwam met de wereld van de psychiatrie. Toen heb ik mezelf opnieuw uitgevonden en ontdekte ik dat bekendheid, en de bijbehorende roem en rijkdom, niet de oplossing waren voor mijn probleem.
Ik hoef er niet bang voor te zijn, maar ik wil het ook niet meer: beroemd zijn. Ik weet niet eens waarmee ik beroemd zou kunnen worden. Schrijven misschien, maar ik wil het echt niet meer. Sonja denkt echt dat ik een beroemde schrijver word. Sonja denkt ook dat haar club Feyenoord ieder jaar kampioen wordt, dus hoe betrouwbaar… Zij gaat er echt vanuit dat als ik het #ndmvdrvg-porject (mijn boek) uitbreng ik langs elke talkshow ga en het gesprek ben van de dag. Ik denk het niet, maar mocht het wel zo zijn mag ze mee…
