week 6: maandag 3 februari 2025
Vandaag is het alweer maandag, de elfde dag uit mijn dagboek. Kennelijk lukt het me nog steeds om elke dag een kleine twee A4’tjes vol te krabbelen met tekst. Gisteren was het dag tien van mijn dagboek, en ben ik glad vergeten om bij die mijlpaal stil te staan. Stom. Tien dagen iets volhouden is echter niet echt een mijlpaal om uitgebreid bij stil te staan. Het is niet echt bijzonder. Tien dagen iets volhouden heeft niet echt de wow-factor; het zijn welgeteld twintig pagina’s die vol geblaft zijn met woorden. Maar ach, wie het kleine niet eert, is het grote niet waard.
Als ik deze morgen beneden kom, heeft Dunya een verassing voor me: ze heeft al geplast en gepoept op ‘haar vaste’ plek in de woonkamer. Het is iets voor half acht dus ik ben niet extreem laat met uitlaten. Nee, ik denk eerder dat het met verlatingsangst te maken heeft en dat ze mijn ouders mist. Ze doet het vaker, ook als je haar net hebt uitgelaten, heel vreemd. Dunya is een aparte, maar lieve hond. Ik ruim de ontlasting op en maak de plek schoon met een dweil. Daarna ga ik met ze wandelen. Ook nu heeft het gevroren en weer geeft dat een prachtig winterlandschap. Tijdens de wandeling neem ik het dagprogramma door. Ik moet straks naar Sonja voor een goed gesprek en het weegmoment (ik wil afvallen en ik heb mij voorgenomen om iedere maand een kilo kwijt te raken). Om het geen obsessie te laten worden, weeg ik mij elke twee weken bij de ggz. Daarnaast ga ik vandaag naar Scauting om te schrijven. Tussendoor moet ik Saar verzorgen en boodschappen doen. Het vriest nog steeds, en daarom is het koud tijdens de wandeling; na een tijdje krijg ik zelfs bevroren vingers. Dolly & Dunya hebben er schijnbaar geen last van en genieten van de ochtendwandeling. Ze snuffelen aan van alles en doen hun behoefte. Als je denkt dat Dunya binnen alles al heeft gedaan, heb je het mis: ze poept zelfs twee keer!
Bij thuiskomst geef ik Dolly & Dunya eten, en aan Dolly geef ik ook haar medicijnen. Ik zet een mok koffie en schrijf wat aan de keukentafel. Als het bij Scauting gaat zoals ik het in mijn hoofd heb, komt vandaag deel IIC af en kan ik het opsturen naar het nakijkmannetje. Dat zou mooi zijn, maar ik reken me nog niet rijk; bij mij gaat immers altijd alles anders dan gepland. Na twintig minuten schrijven en nog een mok koffie fris ik mij op in de badkamer. Daarna pak ik de fiets, en omdat ik geld wil pinnen, fiets ik via het winkelcentrum naar mijn appartement om Saar te verzorgen. Als ik bij het pinapparaat in het winkelcentrum kom, staat er een lange rij. Ik besluit het pinnen voor nu te laten en fiets door naar mijn appartement. Saar komt me meteen begroeten bij binnenkomst. Het is koud in het appartement, dus zet ik de verwarming aan. Vervolgens vul ik het voerbakje bij en knuffel ik met Saar. Ze miauwt en geeft kopjes. Het is te kort voor een mok koffie, want ik moet naar Sonja.
De begroeting met Sonja is zoals altijd hartelijk en met een lach. In de gang, onderweg naar de gespreksruimte, strooi ik wat extra zout in de wond bij Feyenoordsupporter Sonja met de opmerking dat blessuretijd wel erg vervelend kan zijn (Ajax maakte gisteren de winnende goal tegen Feyenoord, diep in blessuretijd). Ze kan er om lachen. Als Sonja even koffie haalt en ik in de gesprekskamer een weegschaal zie, grijp ik mijn kans. Ik trek mijn schoenen uit en ga op de weegschaal staan; ik kijk naar de wijzer en het valt niet tegen als je het vergelijkt met begin januari: ik ben afgevallen en ruim twee kilo dichter bij mijn streefgewicht! Als Sonja terug is, vertel ik met trots dat ik afgevallen ben! Ze geeft me een high-five en begint het gesprek. Ik vertel haar dat het goed met me gaat. Als ik vertel over mijn Tinder- en dagboekavonturen, krijg ik weer een high-five. Ik leg uit dat, doordat ik met deze projecten bezig ben, ik minder last heb of aandacht geef aan mijn (psychische)klachten. Ze zijn er nog wel, maar ze zijn op de achtergrond en hebben nauwelijks invloed op wat ik doe. Ik vertel verder dat ik op de honden van mijn ouders pas, en we nemen verder nog even de afgelopen en komende week door. Als afsluiting hebben we het nog even over de nationale voetbalcompetitie en dat, als Ajax kampioen wordt, ik moet trakteren op taart. Sonja gelooft heilig in het kampioenschap voor Ajax en kijkt reikhalzend uit naar een stuk taart. Ik kijk er met een meer realistische blik naar en vertel haar dat een stuk taart er dit seizoen niet in zit.
Na een uur nemen we afscheid en fiets ik naar het huis van mijn ouders. Ik stuur twee mailtjes: een antwoord voor het maken van een afspraak voor een interview voor de nieuwsbrief en een tweede naar de woningbouwvereniging om te melden dat het ventilatiesysteem stuk is en gerepareerd dient te worden. Daarna laat ik de honden uit en ga ik met de auto naar Scauting.
Onderweg word ik gebeld door de woningbouwvereniging. Uiteindelijk, na wat gesteggel (iets met bureaucratie) over en weer, wordt er een afspraak gemaakt dat morgenochtend een monteur langskomt. Aangekomen bij Scauting gaat het inderdaad anders dan anders. Ik ben nog geen half uur lekker aan het schrijven of ik word onderbroken door een ambulante begeleider met een interviewverzoek. Ik stem in, laat het schrijven even voor wat het is en onderwerp mij aan een spervuur van vragen die de komende anderhalf uur op mij afgevuurd worden. De gemeente wil dat Scauting meer groepsactiviteiten gaat aanbieden in plaats van individuele activiteiten, en de ambulant begeleider onderzoekt door middel van het interview of hier bij deelnemers behoefte aan is. Na het interview is de pauze aangebroken en drink ik koffie met andere deelnemers. De pauze loopt altijd uit, en als ik weer op mijn plek zit, is het alweer tegen half vier. Ook vandaag is het schrijven bij Scauting deels in het water gevallen en moet ik concluderen dat deel IIC vandaag niet afkomt. Helaas.
Voor ik naar huis rijd ga ik nog even bij Saar langs om een tas op te halen en de verwarming laag te zetten. Daarna ga ik even langs de supermarkt voor de boodschappen en dan naar huis naar Dolly en Dunya. Bij thuiskomst schrijf ik aan de eettafel aan de tekst van de dag die vandaag gepubliceerd moet worden. Als ik document dag 10 open, zie ik dat ik nog lang niet klaar ben: ik heb pas één alinea! Ik ga KEI- en KEIHARD aan de slag, maar onderbreek het schrijfproces tegen half vijf om Dolly en Dunya uit te laten en eten te geven.
Daarna bereid ik het avondeten en eet het vervolgens op. Tijdens het koken zet ik voor mijn trouwe lezers in de story van mijn insta de volgende tekst: ‘Ik kan alvast verklappen; de dag komt later online… Wen er maar aan! ER WORDT MOMENTEEL KEI- EN KEIHARD AAN GEWERKT!’ Na het eten schrijf ik verder en pas tegen acht uur lukt het om de dag online te zetten. Ik kijk televisie, maar ik word gebeld door mijn oudste zus. We kletsen ruim een uur en ik kijk na het gesprek het programma ‘Van Roosmalen & Groenteman’. In het programma zijn presentatrice en radiomaakster Chazia Mourali en sportverslaggever Jeroen Stekelenburg te gast. Het lukt mij niet om het programma af te kijken. Halverwege zet ik de televisie uit en ga met de honden lopen. Daarna, het is dan tegen half tien, ga ik naar boven naar bed.
